Onverklaarbaar Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

De lucht hangt zwaar,
stilte schuift tussen bomen,
een licht dat niet komt van de zon,
maar van iets dat nergens woont.

Het gras buigt zonder reden,
de lucht ruikt naar herinneringen
die ik nooit heb gehad.
Mijn voeten voelen de aarde,
alsof zij een vraag stellen
die ik niet kan verstaan.

Het hart slaat een tel over,
maar wie telde ooit?
Tijd vloeit als water,
maar het stroomt naar omhoog,
tegen elke logica in.

Hier, in dit moment,
ben ik meer dan ik kan begrijpen.
Of minder.
Wie zal het zeggen?