Onvermoeid Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Onvermoeid

Onvermoeid,
een lichaam dat zucht,
een geest die dwaalt,
ogen zwaar van het dragen.
Rust lijkt een verre horizon,
maar toch blijf ik gaan.

COMMENTS OF THE POEM
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
Close
Error Success