Op die groene vlakte
waar het gras de hemel kuste,
stond jij,
een vlaag van licht in de ochtend.
De lucht hing stil,
alleen de vogels durfden spreken,
en ik wist niet
of de tijd ons vast kon houden.
Je blik raakte mij,
zoals de wind bomen buigt,
niet breekt,
maar achterlaat in beweging.
Daar, op die vlakte,
begon iets dat nooit een einde vond,
een adem in het oneindige.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem