Ik kijk omhoog,
waar het blauw zich uitstrekt,
onbegrensd en stil.
De wolken drijven,
zacht en vormloos,
zoals gedachten die nergens
willen landen.
De hemel is niet daarboven,
niet gevangen in het licht,
of verborgen achter sterren.
Misschien is het een plek in mij,
waar stilte woont,
waar adem dieper zinkt
en het hart even niets hoeft te begrijpen.
Op zoek naar de hemel
vind ik enkel lucht,
en daarin, onverwacht,
ruimte genoeg om te zijn.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem