Oude Mannen In Korte Broeken Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Ze zitten op bankjes in het park,
knieën bloot, voeten stevig op de grond.
De zon raakt hun huid zoals vroeger,
maar de tijd schuift langzaam over hun schouders.

Hun benen dragen verhalen
van wegen die ze zijn gegaan,
van rennen dat ooit moeiteloos was,
van dagen die nu trager verlopen.

Ze kijken, observeren, zwijgen,
hun blikken volgen spelende kinderen,
fietsers die voorbij flitsten,
honden die vergeten dat de wereld
ooit stil zal staan.

En toch, in hun korte broeken,
met de zomer op hun huid,
zijn ze even licht,
bijna tijdloos.