Over De Waan Van Wanhoop Poem by Madrason .

Over De Waan Van Wanhoop

De mens zelf is zijn/haar beste medicijnkast.
Uiteindelijk mag men niet eens van een specialist verwachten dat die het beter weet dan jij zelf.
Vanuit het ons eenzaam geschonken balletje wordt de Homo Ludens sociaal moe, een soort autisme maakt zich van hem meester, een autisme vol empathie. Een empathie welke af en toe de magie van sympathie mag ontmoeten! Je moet steeds terugvallend op jezelf met die bal aan de slag, maar als alle reflectie alleen maar gebaseerd is op zelfstandigheid, zelfkritiek in een wereld waarin men niet graag (ook juist hierdoor) niet graag in eigen soms pijnlijke ervaringsspiegel kijkt. Men verleert het spelen. De bal wordt niet werkelijk gedeeld of gespeeld. De bal lijkt meer en meer bespeeld!

Het eenzame zelf wordt plots prooi voor waan en slachtoffergedrag. De troost is schaars en alleen de vervreemde soortgenoot kan af en toe nog antidote bieden. Want het gif dreigt zich van je gestel meester te maken. Waan en eigenwaan zijn vaak naaste buren.
Wijsheid is een schaars cadeau, niet voor niets staat ze in aanzien. Haar flair is niet zomaar uit het niets ontstaan. Iedereen is begiftigd met zijn wijsheid, noem het soms inderdaad maar eigen, eigenwijsheid.
Ik noem het gewoon mijn eigen kern, dat wie ik ben en wens voor te staan en met rechte rug wens voor door te gaan. Die rots in de branding is soms blind en dan een valse rots. Maar meestal is de rust haar toevluchtsoord. De rust is daar waar alles betrekking kan blijven houden met zichzelf en met de kleine microkosmos van dat zelf en haar bereik.

Domheid wordt gevoed door angst, dus ook door angstige mensen die teveel projectie beoefenen om zelfreflectie te vermijden. We worden door cultuur, religie en door meningen gevormd en gekneed en daar komt altijd 'misvorming' uit voort. We worden gekortwiekt daar waar het gras hoog staat of de appel hoger in de boom lijkt te hangen, daar remt men ons af met angst! Redevoeringen zijn vaak gestoeld op de zucht en zoektocht naar gehoor! Eigenlijk een vorm van zwakke reflectie na-echoënd in die angst. Die onbemerkte sluipmoordenaar is niet de sigaret! Het is het rookgordijn voor de heldere inzichten, voor de zoekende queeste minnende, voor de leergierigen.
Voortdurend steken we of dreigen we vast te geraken in een moeras, een gas-poel vol mist en stank en verderf, maar de zon schijnt ook en je verdrinkt niet. Hoe speelt de speelse zoekende naar sociale samenhang hunkerende mens de bal in fairplay! Bestaat er wel een fairplaybal?

Existentiële momenten neigen er naar om de boel in jezelf wat te zwaar te maken, toch is het geen sinecure en moet je die momenten koesteren als bitterzoet.
Geen troost te vinden of nauwelijks moet je doen wakker worden en doen bedenken, hé maar ik kan het zelf wel gezellig maken, het niet zo zwaar maken, niet zo gewichtig doen.
Prima, maar niet ten koste van de robijnen van inzicht die je zou kunnen oprapen of op zijn minst in stilte of met Aha geroep verwonderd zou kunnen genieten!
Machtscentra zijn er op toegerust de macht te versterken bij redundantie en te verkleinen bij oorlog (immers, dan roepen we wel echt hun hulp in) ! Ze zijn er puur uit eigen belang. Politiek begrijpt haarfijn dat die kern in de mens, zijn hunkering naar zekerheid hem ook afhankelijker maakt en gevoeliger voor paternalismen!
We worden in slaap gewiegd door valse tuitlipprofeten, die lispelen; ‘ het valt toch allemaal wel mee toch? '

En ja, doen we dan moeilijk of zijn we dan echt lui als het er om gaat werkelijk wat te leren en zelf te groeien en die groei te willen delen! ?
In een samenleven waarin we allen overgeleverd zijn aan de regulatuur van Moeder Staat maar wel pretenderen dat het best goed met ons gaat, wat voor een status quo is dat? Wat zegt dat over het ingedut zijn en ingedut worden van de wakkere geest? Teruggeworpen worden op je zelf is eigenlijk een cadeau, een natuurwet die je redt om door het waas van beschaving en welvaart heen te blijven zien!
Maar de ware leerling is ook leraar, zoals Confucius herhaaldelijk betoonde, hij is de lerende en spelende Homo Ludens. Misschien noem ik hem de Homo Ludens Lux omdat hij/zij wil delen en het licht wil blijven zien. Misschien is de hang naar sociale samenhang wel de valkuil van het circus Groot Bedrog. Blijf wakker, durf te falen, openlijk te balen, te delen maar bovenal toch lieve eenzame Robinsons m/v; blijf met elkander spelen in het licht van zelf verheffend bloesem en wanhoopt niet! M

Sunday, May 9, 2021
Topic(s) of this poem: philosophical
COMMENTS OF THE POEM
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
Madrason .

Madrason .

waalwijk netherlands
Close
Error Success