Patrząc Wstecz W Czasie Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Patrząc wstecz,
na czas, gdy świat był Iżejszy,
gdy twój śmiech rozbrzmiewał w mojej piersi,
a miłość była językiem, który oboje znaliśmy biegle.

Byliśmy wtedy całością,
dłonie splecione jak korzenie tego samego drzewa,
rosnące w stronę słońca,
wierząc, że nigdy się nie zegniemy,
nigdy nie złamiemy.

Ale czas nas rozproszył,
kawałki tego, czym byliśmy,
zgubione w burzy.
Teraz powietrze jest cięższe,
a każde słowo między nami waży coraz więcej.

Niepewność unosi się jak cień,
komplikacja wplata się w każda chwilę.
Szukam prostoty, którą kiedyś znaliśmy,
ale wymyka mi się z rąk,
wspomnienie a nie obietnica.

Zastanawiam się,
czy możemy znaleźć drogę powrotną,
czy jesteśmy skazani na pozostanie tutaj,
stojąc po przeciwnych stronach tego,
czym kiedyś byliśmy?