Polderbleus Poem by Madrason .

Roepen, roeping, beroepen
……..zonder te proeven.
Zo'n plebscultuurtje doet zeer diep bedroeven.
Niveau is meestal eb bij spijkers op laag water
en men is meestal bang voor… die ene grote flater.
Alles moet gemeten onder de messen
het Chansons sans L'amour
en het ratatatatata,
het gras bij buur dat is te hoog
moet op maat want anders wordt
de Polder kwaad _ men noemt haar natuur_
misschien verschuilt de vijand zich
tussen de hoogste sprieten
en kan men straks niet meer
van dat prachtuitzicht genieten
de prijzen van de huizen zullen zakken
zo worden bange lange pannekoeken
ook steeds weer gebakken
men eet het wel maar slikt geen zuur
de cultuur van het te hete kakken
het wordt stilaan een 2e aard
en telkens voelt men zich bezwaard
of vindt daartoe nooit reden moe
de schuld dan bij die ander
in zelf nooit verander
men scheert nu zelfs de kammen
reeds buiten eigen dammen
meneer bestuur en heer regeer
ze spreken met een flair en sneer
zijn de betututututten koe
en anders zwaait men met de roe
pervers het corps zonder mandaat
en ach de burger die het ziet
die mag verzuipen in verdriet
maar als hij dan heel even kwaad
dan is ie reeds te laat ………….
men breekt hem tot de bodem af
voordat hij werkelijk spreekt! M