Prikkels Poem by Madrason .

Het verlangen
hangt te bangen
als een cactee
zo gedwee
de hete zon, de zandzee
nee het valt niet mee
‘alle' nectar
moet je geven
om wat nietig
mededogen
en na zoveel
zilte ogen
moet je bidden
diep geloven
midden in jezelf
verkeren
en dan heel diep
mediteren
en de liefde
groots vereren
welaan het Moment
dat komt spontaan
zachtjes likkend strelen
er een kolibrie of drie
-‘t is ongekend
als in een ritmisch symfonie-
al aan je ruwe bitt're huid
en wordt je zo door hen verwend! M