Schuimend Ruis Poem by Madrason .

Hij kijkt, blijkt diep, in de ruimte
zoekt hij iets, ademt hij wel vrij
zij kijkt naar hem en klaagt
ze haalt de zaag er
zelfs bij vandaag
boud en van dik hout
daar komt het ratata
haar mondorgasme
kent geen houden
alsof plots alle stemmen
hun beklag doen daar
in haar omineuze ruimte
het galmt er, het schalmt
en Hij kruipt weg met Plato
uit de ruis naar de golven
ze slaan neer op zijn heer
en het schuimt plots vol leven
hij denkt heel even……..
mijn God ik kan wel verzuipen
heerlijk warm naar binnen komen
en nooit meer wakker worden
een meeuw kakt op zijn neus
en plots is hij weer wakker
ligt met in zijn hand
zijn slapgeworden stakker
en zij, de zee…. Het geeuwen van de tijd
……………..de wind, de meeuwen
maar nergens eeuwigheid………..
het kakafoneert maar door
en het heeft geen idee! M