Smutek Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Smutek

Światło pada delikatnie,
ale świat pozostaje ciężki.
W ciszy dryfują myśli
jak chmury na szarym niebie.

Nie ma odpowiedzi,
tylko pustka przemawia.
Dłoń, wyciągnięta ku nicości,
więdnie w chłodzie.

Wszystko wciąż się porusza,
ale nic nie dotyka.
Czas, niewidzialny nurt,
zabiera to, czego nie mogę zatrzymać.

COMMENTS OF THE POEM
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
Close
Error Success