Steels Poem by Madrason .

Met ogen groot als witte knikkers
springt het van top tot teen
het weet nog niet waarheen
zal er vriendschap groeien of
blijft het nog heel even alleen
ik spring mee op het idee
dat ook het kind in mij
blij mag zijn en speels
en steels
soms in de rij moet staan
dan maakt het grapjes
en deelt het klapjes
en zoenen en knuffels
en cadeaus en zoos uit
en laat het kind zichzelf uit
dan kruip het voor omdat ik smoor
op de kassière wil zijn
want dat voelt wel o zo fijn
en zo maakt het kind in mij
- die grote heer - meer
dapperheid vrij. M