Blikken kruisen,
woorden blijven achter op de tong.
Een hand rust naast de ander,
net niet rakend,
net niet wegtrekkend.
De ruimte tussen ons ademt,
gevuld met alles wat niet wordt gezegd.
Misschien is stilte geen leegte,
maar een taal zonder letters,
een gesprek zonder geluid,
waar alles verstaan wordt
zonder een woord te verliezen.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem