The Clock Of The World it Hits Midnight το Ρολόι Του Κοσμου χτυπάει Μεσανυχτα Poem by Mary Skarpathiotaki

The clock of the WORLD
it hits
MIDNIGHT

It's morning
and the day begins divided
Breakfast beckons me
and a strange sun seems to come out
taken from another East.

I look at the clock, I'm late
forgotten minutes
they welcome the coming light
I'm looking at the road, I have to hurry
I have houses and people to settle.

the city,
hums with human thoughts,
speechless they go on their way
they are in a hurry
the routes are now familiar.
Someone accidentally pushes me
an apology is coming
or it doesn't come in a bit of a hurry.
Are you careless?
They ask.

The last ray is lost
clearly present in the atmosphere.
As I slide, on the bar of the ordinary
in the careless crowd, my life is scattered.

It now clears cleanly
a question mark
carved faces unknown.
Everyone goes somewhere
where are they trying to get to?

The hours go by and so do the days
they kill themselves in sidewalk jobs
and everyone passes
the time given to them.

It's slowly getting dark..
Questions fade into darkness.

Crumpled people from sufferings
dazed they return
while disappearing into the horizon
a sunset.

No one is looking at the sunset
from the many roads
emotions were confused
who are looking for such a time with so much fatigue
all kinds of answers.
How to draw a sunset
in their heart
when they don't know what it is?

It's getting dark somewhere
all over the world
people together with the clock
they are coming home
they wear the slippers
they watch the news on TV
they hear the news bewildered.

Counter-attack with bombs again today in Gaza
the reporter says the victims in the picture
they wrung the ambulances' blood in plain sight
they turn off the TV
without complaint
implicitly
they wash and go to bed.

Are the great things coming tomorrow?
they exclaim
closes the light of the world
another day is over
no one responds
in our certain loneliness.

The clock of the WORLD
it hits
MIDNIGHT.

09/11/2024

© Mary Skarpathiotaki


Το ρολόι του ΚΟΣΜΟΥ
χτυπάει
ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

Είναι πρωί
και η μέρα ξεκινάει διχασμένη
Μου γνέφει το πρωινό
κι ένας ήλιος παράξενος βγαίνει θαρρείς
από άλλη Ανατολή βγαλμένος.

Το ρολόι κοιτώ έχω αργήσει
ξεχασμένοι λεπτοδείχτες
χαιρετούν το φως που έρχεται
κοιτώ τον δρόμο πρέπει να βιαστώ,
έχω να τακτοποιήσω σπίτια και ανθρώπους.

Η πόλη,
αντιβουίζει από ανθρώπινες σκέψεις,
αμίλητοι προχωρούν τον δρόμο τους
βιάζονται
γνώριμες πια οι διαδρομές.
Κάποιος με σπρώχνει άθελά του
μια συγνώμη έρχεται
ή δεν έρχεται κάπως βιαστικά.
Μα απρόσεχτη είστε;
Ρωτούν.

Χάνεται και η τελευταία αχτίδα
ευεξήγητου παρόντος στην ατμόσφαιρα.
Καθώς γλιστρώ, στην μπάρα του συνηθισμένου
μέσα στο άβουλο πλήθος, σκορπάει η ζωή μου.

Διαγράφεται καθαρά πλέον
μία ρυτίδα απορίας
σκαλισμένη πρόσωπα άγνωστα.
Όλοι κάπου πηγαίνουν
να φτάσουν προσπαθούν άραγε πού;

Οι ώρες κυλούν και οι ημέρες
αυτοκτονούν σε δουλειές σε πεζοδρόμια
και όλοι προσπερνούν
τον καιρό που τους δόθηκε.

Σιγά -σιγά νυχτώνει..
Οι απορίες αποχρωματίζονται στο σκότος.

Τσαλακωμένοι οι άνθρωποι από τις ταλαιπωρίες
ζαλισμένοι επιστρέφουν
ενώ διαγράφεται στον ορίζοντα
ένα ηλιοβασίλεμα.

Κανείς δεν κοιτά το ηλιοβασίλεμα
από τους πολλούς τους δρόμους
μπερδεύτηκαν τα συναισθήματα
που να ψάχνουν τέτοια ώρα με τόση κούραση
λογής λογής απαντήσεις.
Πώς να ζωγραφίσουν ένα ηλιοβασίλεμα
στην καρδιά τους
όταν δεν ξέρουν τί είναιαυτό;

Νυχτώνει κάπου
σε όλο τον κόσμο
οι άνθρωποι μαζί με το ρολόι
γυρίζουν σπίτι
φορούν τις παντόφλες
βλέπουν τα νέα στην τηλεόραση
ακούν σαστισμένοι τις ειδήσεις.

Αντεπίθεση με βόμβες πάλι σήμερα στην Γάζα
λέει ο δημοσιογράφος τα θύματα στην εικόνα
στριγγλίζουν τα ασθενοφόρα αίματα σε κοινή θέα
κλείνουν την τηλεόραση
αδιαμαρτύρητα
σιωπηρά
πλένονται και πάνε για ύπνο.

Ες αύριον τα σπουδαία;
αναφωνούν
κλείνει το φως του κόσμου
άλλη μια μέρα τέλειωσε
κανείς δεν αποκρίνεται
στην βέβαιη μοναξιά μας.

Το ρολόι του ΚΟΣΜΟΥ
χτυπάει
ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ.

09/11/2024

© Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη