The Good Samaritan-Ο Καλός Σαμαρείτης Poem by Mary Skarpathiotaki

Ο καλός Σαμαρείτης

Φτωχός πεταμένος άγρια δαρμένος,
από κλέφτες του δρόμου εκεί ριγμένος,
στην άκρια μιας στράτας εγκατελειμένος'
πονεί κατάσαρκα είναι πληγιασμένος.

Λευΐτης περνάει και τον προσπερνάει,
της πίστης τ΄Αρνί δείχνει να τον ξεχνάει
σε δρόμο διαβαίναν για αλλού πηγαίναν
μακρυά η Εδέμ κι ας την προσμέναν!


Το βόγκημα ακούει - τάχα να ζούσε -
Σαμαρείτης καλός τυχαία περνούσε '
εστάθη σιμά, σηκώνει από χάμω
αφήνει χαρές, σκοπό, προορισμό!

Λάδι, κρασί με καλοσύνη περισσή
αλοίφει πληγές απαλά και σημάδι'
να γιάνουν.. Καρδιά θεού, έχει χρυσή..
Είν' φως της Αγάπης και άγιο μπαλσάμι! ..

3.6.2017 (Ο καλός Σαμαρείτης)

© Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη

The good Samaritan

Poor fierce wild shit,
by thieves of the road there,
at the end of a walker 's deserted'
he is sore.

Leviticus passes and overtakes him,
of Tarani's faith seems to forget him
on the road they crossed for elsewhere
Eddie is far away, and let the fate!


The buzz hears - to live -
Samarite good accidentally passed '
he stood up, he was lifted up by a shame
leaves pleasure, purpose, destination!

Oil, wine with goodness
gently wounds sores and sign '
to eat.. Heart of God, has golden..
It's Light of Love and Holy Balsam! ..

3.6.2017 (The Good Samaritan)

© Mary Skarpathiotaki