Toen Mijn Koninkrijk Viel Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Toen mijn koninkrijk viel,
was het niet met een slag,
maar met fluisteringen in de nacht.
De stenen, ooit stevig,
werden poreus van de tijd.
Geen vijand stond voor de poorten,
het was de stilte die ze brak.

De troon, een kale zetel,
waar macht ooit zwaar woog,
leeg nu,
zoals de zalen om me heen.
De echo van stemmen
die eens bevelen gaven,
verdronk in de leegte
van wat niet meer was.

Ik zocht het in handen
in woorden, in dromen
die zich uit de vingers lieten lippen
als zand dat nooit wilde blijven.
Wat bleef,
was de geur van regen op koude steen,
de adem van een vervolgen tijd.

Mijn koninkrijk viel,
maar ik leefde nog.
Met blote voeten in het stof,
herkende ik eindelijk
de vorm van mijn eigen schaduw.