Er hangt iets in de lucht,
onzichtbaar maar zwaar,
tussen woorden die vallen
en blijken die blijven hangen.
Je lach klinkt bekend,
maar voelt vreemd om in de echo,
alsof de warmte verdwaald is
ergens tussen toen en nu.
Ik zoek naar sporen van oprechtheid
in de kreukels van je stem,
in de stilte na je zinnen,
in de ruimte die je niet vult.
Misschien zit het in mij,
deze zachte scheur,
dit fluisterend verlangen
naar iets dat zeker is.
Of misschien
zit het in ons.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem