Vardaris (Northwind)βαρδαρησ Poem by Mary Skarpathiotaki

Βαρδάρης

Τριαντάφυλλο σπασμένο
με καρδιά και ραγισμένο
παραθύρι στον Βαρδάρη
δίχως έρωτα και χάρη

προσδοκάει από συνήθεια
τον χειμώνα μες τα στήθια..
μα το κρύο τα παγώνει
σαν το χάρο που 'χει αμόνι!

Τα αγκάθια δεν γνωρίζει,
μήτε ασπίδα για να ζήσει
μα μελαγχολεί και πέφτει
πα' στο χιόνι, σαν τον κλέφτη..

Σαν κουρσάρος που σαλτάρει
και βιαζόταν για να πάρει
τώρα χάνει κάθε ελπίδα,
του μυαλού της, η αχτίδα..

Μια αξιοπρέπεια λιώνει
πάνω σε νεκρό σεντόνι
κει τα πάντα σαβανώνει
η ντροπή κι ένα στημόνι..

Άς μην χάρηκε μια μέρα
εσκορπίσθει στον αγέρα
γίνηκε εχθρός με βέρα
και της Ήρας η φοβέρα..

κρύφτηκε μέσα στην νύχτα
του βοριά καραβοπνίχτρα
στον αιώνα να απομένει..
Όνειρο, βροχή και.. ξένη! ..

© Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη









Vardaris

Rose broken
with heart and cracked
window in Vardar
without love and grace

expect from habit
in the winter with the breasts..
but the cold freezes them
like the chaos that has an anomaly!

Thorns do not know,
nor shield to live
but it melts and falls
in the snow, like the thief.

Like a coward who sats
and hurried to get
now loses any hope,
of her mind, the ray..

A dignity melts
on a dead sheet
everything saves it
shame and a warp.

Let's not enjoy one day
scattered in the air
he became an enemy with a vow
and Hera the Fear..

hiding in the night
of the northwest caravan
the century remains..
Dream, rain and.. foreign! ..



© Mary Skarpathiotaki