Verrekijker kijkt ver
maar nooit te koffiedik
of de toekomst in,
juist in blauwsig
kan ik vreugdig zijn
zonder gespeen
door het sjagrijn
ver opvliegend
vöör de pijn
lekker wollig klein
in's Blaue hinein
rustig vliegend en
de vleugels opwaarts
wiegend in de polsslag
van het vredig ritme;
niemand toch, bezit me...! ?
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem