Een schepje zand
al uit het strand
het schapen vormgeven
wordt nemend gegeven
zo wil men delen
gestolen luchtkastelen
en de narcist die wil
het liefste blijven spelen
in u zijn stille klank
zijn rimpelloze spiegel vinden
u in stilte verblinden
maar verbinden
kan hij niet …...
wel verslinden
een gat in het strand
er is iets van het strand gejat
of nee liever gestolen
ja ietwat onverholen
een droom misschien in duigen
uit een, zo hiervan dan
het groot hiaat
of heel misschien zelfs
strakjes twee
getuigen.
M
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem