Daar, net achter de horizon,
waar gedachten verder reiken dan ogen,
waar tijd geen richting heeft,
ligt iets dat ons roept zonder woorden.
Hier is alles vorm, alles naam,
maar daar vervagen grenzen,
vloeit het bekende over in wat nog ongeacht is.
Misschien is het een droom,
misschien een herinnering die nog moet onstaan,
misschien niets meer dan stilte
die zich anders voelt dan hier.
En toch-
soms, in de schemering van de dag,
wanneer de wereld even aarzelt,
voelen we dat er meer is
dan wat we zien.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem