Daar, waar liefdestraantjes vallen,
blijft de lucht even stil hangen.
Een zachte zucht van wat was,
van wat had kunnen zijn.
Vingers die elkaar nog zoeken
in de leegte tussen toen en nu.
Ogen die spreken zonder woorden,
verhalen zonder einde.
Hier,
in het stille druppelen van afscheid,
groeit iets onzichtbaars.
Een herinnering die blijft ademen,
lang nadat de tranen zijn opgedroogd.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem