Wanneer De Tijd Van Leven Begint Te Dringen Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Wanneer de dagen zachter worden,
en de tijd zijn haast verliest,
voel ik de ruimte tussen de uren
groeien als een laatste adem.

Wat ooit oneindig leek,
wordt nu tastbaar en klein,
een fluistering van herinneringen
die nog even blijven hangen.

Ik laat los zonder te vallen,
kijk om zonder spijt,
want in alles wat ik achterlaat
zal iets van mij blijven bestaan.

Dus als ik ga,
wees niet verdrietig om het einde,
maar glimlach om het verhaal
dat ik heb mogen schrijven.