Weerspiegeling Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

In het stille water van de ochtend zie ik ons,
gevlochten in het zachte licht,
waar de dag nog niet heeft besloten te ontwaken.

In het raam naast jou,
waar de wereld zich achter glas vouwt,
zie ik hoe jouw lach mijn ogen raakt,
hoe ik besta in de lijnen van jouw gezicht.

Schaduwen op de muren,
sporen van handen die elkaar vonden,
een dans van licht en beweging,
zoals wij, steeds weer.

Zelfs in de regen,
waar druppels onze vormen breken,
blijft onze liefde zichtbaar,
niet verloren, alleen vermengd met de lucht.

Overal waar ik kijk, ben jij.
Overal waar jij bent, ben ik,
Wij, weerspiegeld in alles.