Woestijnroos Poem by Madrason .
Woestijnroos
Het lood in de schoenen
de dood, spijkers op laag
water. Nooit meer drijvend op
geklater maar wel steeds
op gekscherend
met een wrange lach
die niet meer bang
mag je verder
en plots blijken
je voeten vleugels
te hebben
tussen de tenen
uit
kruipen veren
die je vliegen leren
veder licht doen zweven
en toch aards
op aarde zich
voortaan nog
te begeven. M
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem
Delivering Poems Around The World
Poems are the property of their respective owners. All information has been reproduced here for educational and informational purposes to benefit site visitors, and is provided at no charge...
8/28/2026 4:10:06 AM # rel_20260827T145718Z_a0f1bd3
