Zelferosie Poem by Madrason .

In de woestijn mocht het Zelf zijn
verloren gaan in de waan van baan
op het spoor dat het ik verloor
drukken de inundaties van de jacht
in zilte plaatjesvracht
en wegglijdende Vergeetmenietjes
zo gaat het Ik als roos van Jericho
ginds in het ga maar, doe maar
en vergeet dit alles weer verdriet
ginds in het eeuwige gereflecteer
verdwijnt een heer in het Morgana
Fatum noemt men dat land
waar de erkenning blind
en men toch nooit gehoord
of ooit zichzelf dan vindt
het Zelf zou zijn pensioen
zo nooit eervol behalen dan
op dorre akkers van versterf
mag U de rekening betalen
en in die sfeer dwaalt de verloren heer
mag iedereen er aan verdienen
de mens die troost met het woord ‘vertrouwen',
die mens die zegt "U moet Uw broek ophouden! ". M
.