Zo Entropeert De Tijd Poem by Madrason .

Waar waren jullie toen ik stierf
vergetend al mijn feestjes
de meeuwen landen honderden
op het pas bezaaide land
de wangen van de sprinkhanen
ze staan in brand
met allen hun buikjes rond
wie is diegene die zegt halt
en nu is het schoon genoeg
dit is toch niet meer gezond
dit is niet waar ik om heb gevraagd
dit is een leven ongeslaagd
geplaagd door plagen
die steeds weer komen opdagen
de bloemen aan de wand
ze zijn allang gestorven
verbleekt door zon
en eenzaamheid
en vele zorgen
zo entropeert de tijd
en kleurt een vaal beeld
de vergeten
medemenselijkheid
wie voelt zich nog geborgen! M