De zon hangt laag aan de horizon,
haar warmte streelt de huid van de zee.
Het water beweegt traag,
golven ademen in en uit.
Zout vult de lucht,
de geur van beweging,
van eindeloze reizen.
De zee kent geen einde,
slechts een horizon die belooft,
maar nooit onthult.
De zon zakt dieper,
haar licht verdrinkt in het blauw.
Een moment van stilte,
waar alles samenkomt:
lucht, water, aarde,
en de mens die kijkt.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem