Zweethut Poem by Madrason .

Voor mij is het leven een tipi zweethut
waarvan ik dan de sjamaan
ik kijk halsreikend uit naar
het volgende besluit
zie ik nog maar zeer fijn
een wit dun rookgordijn
is daar dan het visioen
moet ik een wonkatongka doen
in een zwart magische steen mijn substantie
werpend zodra ik de kans zie
machtiger word ik als ik dans voor Wakan
en ik dobbel met mijn eigen leven
en de steen is steeds mijn teerling
en ik, ik word mijn leerling
buiten mezelf geworpen onomkeerling
zo draai ik met de pinnen door mijn huid
om mijn eigen centrum heen
bevredigd in erectie van mijn bloed
moeder aarde zuigt me dankbaar op
nog voor mijn nieuwe leven
lig ik stervend halfdood
losgescheurd van het vorige
en nog in ademnood. M