Zweven Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Tussen hemel en aarde,
waar zwaartekracht haar greep verliest,
zweef ik, gewichtloos,
gedragen door iets dat geen naam nodig heeft.

Gedachten drijven als wolken,
vormloos en vrij,
geen begin, geen einde,
alleen beweging,
zacht en ongrijpbaar.

Er is geen pad, geen richting,
alleen het gevoel van zijn,
los van tijd,
los van alles wat vasthoudt.

De stilte hier is geen leegte,
maar een ruimte vol adem,
waar elke seconde
een eeuwigheid kan zijn.

Zweven is niet vallen,
niet vluchten,
maar het toelaten
dat je gedragen wordt
door niets anders
dan het moment zelf.