Alfred Schaffer Poems

Something has gone wrong.
I hang like shot game catching copious amounts of wind
high above a city.
Office glass everywhere, the blood slowly leaves my arms.
Something burning in the distance, a pack of dogs
bark angrily on the asphalt down below
helicopters hover out of sight rattling like egg whips.
Up to now, I'd always done my own stunts.
I utter a few screams that aren't in the script
that I fought evil with evil
evil was like a cockroach.
I always turned up when needed
before wandering off triumphantly into the future during the closing scenes
my deeds and misdeeds forgiven and forgotten -
I never shot my mouth off
I'd rather let go.
...

De lucht was afgekoeld.
Vanaf mijn piepkleine balkon
had ik geen schijn van kans tegen het straatgewoel
dus wierp ik voor het slapengaan vanaf tweehoog
het anker uit dat met een zware ketting
aan de buitenmuur bevestigd zat.
Met een gesmoorde plons verdween het in de grond.
Een groepje ganzen dobberde als in een dronkenmansgebed
beneden in het gras rondom mijn flat.
Ik durf te wedden dat het ganzen waren - gakkende
witgrijze vlekjes.
Niet lang na middernacht werd ik half wakker
en door blindheid overvallen
naar het raam gezogen dat nu openstond, nog net
zag ik het schijnsel van het dorp achter de horizon verdwijnen.
De ketting waar het anker aan had vastgezeten
zwaaide driftig heen en weer.
Ik sloot het raam, zo zacht ik kon
om geen lawaai te maken, ging toen
opnieuw naar bed.
...

It had cooled down.
On my minuscule balcony
I didn't stand a chance against the hubbub
so before going to sleep I cast down the anchor
from the second floor, it was fixed to the outside wall
by a heavy chain.
It disappeared into the ground with a muffled splat.
A gaggle of geese drifted around in the grass beneath my flat
like a drunkard's prayer.
I'd bet on them being geese - cackling
white-grey splodges.
Not long after midnight half awake
and overcome by blindness
I was drawn towards the window that was now open, just caught
a glimpse of the village vanishing into the horizon.
The chain the anchor had been fixed to
swung wildly back and forth.
I closed the window as quietly as I could
not wanting to make a noise, and went
back to bed.
...

Keihard wordt er aan de deur geklopt.
Was ik het zelf niet
zou ik gillend achter de gordijnen schieten.
Ik kwam per trein - mijn paard is dood
de boot gezonken, uitgeput kruip ik de daken op.
Als ik eens spreek dan spreek ik honderduit
houd ik mijn mond dan ben ik heel erg oud
vol leugens en bedrog
niet langer bang Gods hand te schudden.
Als het mijn tijd is om te gaan
trek ik mijn alledaagse kleren aan, koop een enkel eersteklas
ik sukkel onderweg in slaap als een suppoost
stap uit op een verwaaid perron
en slof incognito
het zonlicht in mijn nek
over een zandweg, doodgewoon.
Hoe goed herken ik alles hier
ik loop al sneller dan daarnet
tot ik het uitgelaten als een kleuter
op een hollen zet.
...

Loud banging on the door.
If it wasn't me
I'd dive behind the curtains screaming.
I came by train - my horse died
the boat sank, I crawl onto the roofs, spent.
If I do speak, I speak ten to the dozen
if I hold my tongue I'm very old
full of lies and deceit
no longer afraid to shake God's hand.
When it's my turn to go
I pull on my ordinary clothes, buy a first class single
slumber on the way like a guard
step out on a windswept platform
and shuffle incognito,
the sunlight in my neck,
along a sandy path, dead normal.
How well I recognize everything here
I'm already walking faster than just now
until, as elated as a small child
I break into a run.
...

De bergpas is berucht.
Links de kluwen van het dennenwoud
en rechts de sterren en planeten.
Soms werd ik ingehaald, soms moest ik remmen
wolken joegen zwartbruin voor me uit
alsof ik haast moest maken maar ik had geen haast.
Als in een kinderlied reed ik naar boven.
Eén scherpe bocht nog en de pas was op haar hoogste punt -
een paar seconden licht als een skelet
voor alles naar beneden sjeest.
Ik gaf wat extra gas en hield alvast mijn adem in
toen ik opeens werd overmeesterd
door een diepe slaap, klam als dichte mist.
Elk geluid sloeg dood.
Haastig zette ik hem in zijn twee en drong
terwijl ik net nog had bestaan
als een fluwelen boor een hemelse materie binnen.
Was ik op weg naar huis, was ik alleen
of werd ik bijgestaan - ik ben het glad vergeten.
Behalve dat het hartje winter was
en dan die weg, die hatelijke weg
die maar bleef stijgen en maar steeg
er komt geen einde aan.
...

The mountain pass is notorious.
On the left the tangles of the pine trees
and on the right the planets and stars.
Sometimes I was overtaken, sometimes I had to brake
black-brown clouds charged along ahead of me
as though I should hurry but I was in no hurry.
I drove upwards like in a children's song.
One sharp bend to go and then the highest point of the pass -
a few seconds as light as a skeleton
before everything goes tearing downhill.
I accelerated a bit and held my breath ready
when suddenly I was overcome
by a deep sleep, as clammy as thick fog.
All sound was silenced.
I quickly threw her into second and forced,
though I'd existed a moment ago,
like a velvet drill in heavenly matter.
Whether I was on my way home, or alone
or accompanied - I've clean forgotten.
Apart from that it was the depth of winter
and then that road, that hateful road
that just kept on climbing and climbing
there is no end to it.
...

Deze kale ruimte die ik met munitie voor een week doorkruiste.
Hier werd ik aan een truck gehaakt
terwijl ik luid de eerste regels van het volkslied zong.
Alleen de eerste regels, om de melodie.
Hier leerde ik een dier te slachten
alle ingewanden in een jutezak en dan de fik erin.
Hier was wie slimmer dan de dood dan wie.
Fietsen, slootjespringen en hier plasten zeven kinderen
over mij heen en ik bleef liggen tot ik weer kon staan
hier rende ik een zomeravond door de tuin
achter haar aan - of ze moest lachen, al dat lage licht.
Als ik niet oppas doe ik heel voorzichtig één stap achteruit
en nog een stap en stap voor stap
stap ik bij mij vandaan. Pas als ik ver genoeg ben
en mij niet meer hoor draai ik me om
begin te rennen als een gek.
Wat is het stil vandaag.
Zo stil als een bos in de winter.
Zo stil als een vogel, hoog in de lucht.
Zo stil als een walvis die slaapt.
...

This bare space that I crossed with enough ammo for a week.
I was hitched to a truck here
as I roared the first lines of the national anthem.
Only the first lines, for the melody.
I learned to slaughter animals here
the innards in a burlap sack and chucked onto the fire.
Here the game was to beat death.
Cycling, jumping ditches and this was where seven kids
peed over me and I stayed prostrate until I could get up again
here I ran through the garden on a summer's evening
chasing her - whether she'd giggle, all that low light.
If I don't watch out, I'll take one cautious step back
and another step and step by step
I step away from myself. Only once I'm far enough away
and can no longer hear myself, I turn around and
begin to run like mad.
How quiet it is today.
As quiet as a forest in winter.
As quiet as a bird, high up in the sky.
As quiet as a sleeping whale.
...

De nachten zijn het ergst.
Verderop de laatste boerderijen
maar alles is al onherkenbaar, zelfs mijn eigen stem.
Niets, er klopt helemaal niets meer van -
wat bestaat lijkt plotseling gevaarlijk dichtbij en gedocumenteerd.
Het water in de slootjes, de wind door het kniehoge gras
de zuigende aarde en dat paard daar
volgens mij is dat een paard.
Om tijd te winnen strik ik mijn veters.
In mijn rugzak water, voedsel, droge kleren
een handvol losse kogels mijn mobieltje heeft gewoon bereik.
Nauwelijks denk ik na, nauwelijks haal ik adem.
Net of ik dood ben maar ik ben springlevend.
Heb ik dorst dan drink ik.
Ben ik moe dan zing ik een liedje
dat mijn moeder altijd voor mij zong.
Van bovenaf zou dit op vluchten kunnen lijken
maar van bovenaf is alles duister.
Hooguit een paar kilometer schat ik
dan komt de zon op.
Schitterend en helder licht alom.
...