GONZALO ROJAS

GONZALO ROJAS Poems

Oh voz, única voz: todo el hueco del mar,
todo el hueco del mar no bastaría,
todo el hueco del cielo,
toda la cavidad de la hermosura
no bastaría para contenerte,
y aunque el hombre callara y este mundo se hundiera
oh majestad, tú nunca,
tú nunca cesarías de estar en todas partes
porque te sobra el tiempo y el ser, única voz,
porque estás y no estás, y casi eres mi Dios,
y casi eres mi padre cuando estoy más oscuro.
...

Oh Stimme, einzige Stimme, das ganze Hohl des Meeres,
das ganze Hohl des Meeres genügte nicht,
das ganze Hohl des Himmels,
die ganze Höhlung der Schönheit
genügte nicht, dich zu fassen,
und schwiege selbst der Mensch und versänke diese Welt,
oh Majestät, niemals
niemals hörtest du auf, allda zu sein,
denn Zeit eignet dir reichlich und Sein, einzige Stimme,
denn du bist da und bist nicht da, bist fast mein Gott,
bist fast mein Vater, wenn ich am dunkelsten bin.
...

הו קול, קול יחידי: כל חללו של הים,
כל חללו של הים לא יספיק,
כל חלל השמים,
כל נקב היופי
לא די בו להכיל אותך,
ואף אםישתוק האדם ועולמנו,
הו הוד מלכות, אתה לעולם,
אתה לעולם לא תחדל להיות בכול
כי כל הזמן לך וכל ההוויה, קול יחיד,
כי הנך ואינך, וכמעט אתה אלִי,
וכמעט אתה אבי כשאני חשוך יותר
...

¿Qué se ama cuando se ama, mi Dios: la luz terrible de la vida
o la luz de la muerte? ¿Qué se busca, qué se halla, qué
es eso: amor? ¿Quién es? ¿La mujer con su hondura, sus rosas, sus volcanes,
o este sol colorado que es mi sangre furiosa
cuando entro en ella hasta las últimas raíces?

¿O todo es un gran juego, Dios mío, y no hay mujer
ni hay hombre sino un solo cuerpo: el tuyo,
repartido en estrellas de hermosura, en partículas fugaces
de eternidad visible?

Me muero en esto, oh Dios, en esta guerra
de ir y venir entre ellas por las calles, de no poder amar
trescientas a la vez, porque estoy condenado siempre a una,
a esa una, a esa única que me diste en el viejo paraíso.
...

Was liebt man, wenn man liebt, Gott? Das schreckliche Licht des Lebens
oder das Licht des Todes? Was sucht, was findet man, was
ist das, Liebe? Wer ist es? Die Frau mit ihrer Tiefe, ihren Rosen, ihren Vulkanen,
oder diese rote Sonne, welche mein wutbrennendes Blut ist,
wenn ich in sie dringe bis in die tiefsten Wurzeln?

Oder ist alles ein großes Spiel, Gott, und es gibt weder Frau
noch Mann, nur einen einzigen Körper: den Deinen,
aufgeteilt in Sterne aus Schönheit, in flüchtige Splitter
sichtbarer Ewigkeit?

Darüber sterbe ich, Gott, in diesem Krieg
des Hin und Her zwischen ihnen auf den Straßen, der Unmöglichkeit,
dreihundert zugleich zu lieben, da ich immer an eine gekettet bin,
an diese eine, diese einzige, die Du mir gabst im alten Paradies.
...

Kas mylima, kai mylima, Dieve: baisi gyvenimo šviesa
ar mirties šviesa? Ko ieškoma, kas randama, kas
yra meilė? Kas ji? Moteris su savo gelme, rožėmis, vulkanais,
ar ta skaisčiai raudona saulė - mano šėlstantis kraujas,
kai įsiskverbiu į ją iki tolimiausių šaknų?

O gal viskas tik didelis žaidimas, Dieve, ir nėra nei moters,
nei vyro, tiktai kūnas: tavasis kūnas,
išdalytas po grožio žvaigždes, regimos amžinybės
bėglias kibirkštis.

Aš žūstu, o Dieve, aš žūstu šitame kare -
vaikščioti tarp jų gatvėse, negalėti iš karto
mylėti trijų šimtų, nes esu amžiams pasmerktas vienai,
tai vienintelei, kurią man davei senajame rojuje.
...

Vad älskar man då man älskar, min Gud: livets förfärande ljus
eller dödens? Vad söker, vad finner man?
Är det kärlek? Vem är det? Är det kvinnan med sitt djup, sina rosor, sina vulkaner
eller denna blossande sol som är mitt ursinniga blod
när jag tränger in i henne ända till de innersta rötterna.

Eller är allt ett enda stort gyckel, min Gud, finns varken kvinna
eller man utan bara en enda kropp: din egen,
utspridd i strålande stjärnor, i flyktiga partiklar
av skönjbar evighet?

Jag förgås, min Gud, i denna strid
som består i att gå bland dem alla på gatan och inte kunna älska
trehundra samtidigt, jag är dömd att alltid älska en,
den enda, henne du skänkte mig i det urgamla paradiset.
...

Mala suerte acostarse con fenicias, yo me acosté
con una en Cádiz bellísima
y no supe de mi horóscopo hasta
mucho después cuando el Mediterráneo me empezó a exigir
mas y más oleaje; remando
hacia atrás llegué casi exhausto a la
duodécima centuria: todo era blanco, las aves,
el océano, el amanecer era blanco.

Pertenezco al Templo, me dijo: soy Templo. No hay
puta, pensé, que no diga palabras
del tamaño de esa complacencia. 50 dólares
por ir al otro Mundo, le contesté riendo; o nada.
50, o nada. Lloró
convulsa contra el espejo, pintó
encima con rouge y lágrimas un pez: - Pez,
acuérdate del pez.

Dijo alumbrándome con sus grandes ojos líquidos de
turquesa, y ahí mismo empezó a bailar en la alfombra el
rito completo; primero puso en el aire un disco de Babilonia y
le dio cuerda al catre, apagó las velas: el catre
sin duda era un gramófono milenario
por el esplendor de la música; palomas, de
repente aparecieron palomas.

Todo eso por cierto en la desnudez más desnuda con
su pelo rojizo y esos zapatos verdes, altos, que la
esculpían marmórea y sacra como
cuando la rifaron en Tiro entre las otras lobas
del puerto, o en Cartago
donde fue bailarina con derecho a sábana a los
quince; todo eso.

Pero, ahora, ay, hablando en prosa se
entenderá que tanto
espectáculo angélico hizo de golpe crisis en mi
espinazo, y lascivo y
seminal la violé en su éxtasis como
si eso no fuera un templo sino un prostíbulo, la
besé áspero, la
lastimé y ella igual me
besó en un exceso de pétalos, nos
manchamos gozosos, ardimos a grandes llamaradas
Cádiz adentro en la noche ronca en un
aceite de hombre y mujer que no está escrito
en alfabeto púnico alguno, si la imaginación de la
imaginación me alcanza.

Qedeshím qedeshóth, personaja, teóloga
loca, bronce, aullido
de bronce, ni Agustín
de Hipona que también fue liviano y
pecador en Africa hubiera
hurtado por una noche el cuerpo a la
diáfana fenicia. Yo
pecador me confieso a Dios.
...

- Entre una y otra sábana o, aún más rápido que eso en un mordisco,
nos hicieron desnudos y saltamos al aire ya feamente viejos,
sin alas, con la arruga de la tierra.
...

- Zwischen dem einen und dem anderen Laken, oder noch schneller, in einem Biss,
machten sie uns nackt und wir sprangen an die Luft schon hässlich alt,
flügellos, mit der Runzel der Erde
...

בין סדין לסדין, או מהר יותר, בנגיסה,
עשו אותנו עירומים וזינקנו לאוויר כבר כעורים מזִקנה,
ללא כנפיים, עם קמט האדמה.
...

El señor que aparece de espaldas no es feliz, ha ido
varias veces a Roma pero no es feliz, ha
meado en Roma y no tiene por qué ocultarlo pero no es
feliz,
ha desaguado
a lo largo de Asia desde los Urales a Vladivostock pero no es
feliz, en
excusados de lujo en Africa pero no es feliz, encima de los
aviones
vía Atenas pero no es feliz, en espacios
más bien reducidos lluviosamente en Londres al lado
de su mujer hermosa pero no es feliz, en las grandes playas de
América precolombina pero no es feliz, con un diccionario
etrusco
y otro en alemán desde las tumbas Ming a las pirámides
de Egipto pero no es feliz, pensando en
cómo lo hubiera hecho Cristo pero no es feliz, mirando
arder una casa en Valparaíso pero no es feliz, riendo en
New York de
un rascacielo a otro pero no es feliz, girando a
todo lo espléndido y lo mísero del planeta oyendo múscia
en barcos
de Buenos Aires a Veracruz pero no es feliz, discutiendo
por dentro de su costado el origen pero no es feliz,
acomodándose
no importa el frío contra la
pared aguantando todas las miradas
de las estrellas pero no es feliz

el señor que aparece de espaldas.
...

Der Herr, den man von hinten sieht, ist nicht glücklich, ist
mehrmals in Rom gewesen, ist aber nicht glücklich, hat
gepinkelt in Rom, warum auch nicht, ist aber nicht glücklich,
hat sein Wasser abgeschlagen
quer durch Asien vom Ural bis Wladiwostok, ist aber nicht
glücklich, in
Luxustoiletten in Afrika, ist aber nicht glücklich, in Flugzeugen
via Athen, ist aber nicht glücklich, in eher
engen Räumen bei Regen in London neben seiner
schönen Frau, ist aber nicht glücklich, an den großen Stränden
Altamerikas, ist aber nicht glücklich, mit etruskischem Wörterbuch
und einem auf Deutsch von den Ming-Gräbern zu den Pyramiden
Ägyptens, ist aber nicht glücklich, denkt wie es wohl
Christus gemacht hätte, ist aber nicht glücklich, sieht
ein Haus in Valparaiso brennen, ist aber nicht glücklich, lacht
von einem Wolkenkratzer
New Yorks zum andern, ist aber nicht glücklich, umrundet allen
Glanz und alles Elend des Planeten, hört Musik auf Schiffen von
Buenos Aires nach Veracruz, ist aber nicht glücklich, diskutiert
unter seinen Rippen den Ursprung, ist aber nicht glücklich, lehnt sich ungeachtet der Kälte an die
Wand und erduldet alle Blicke
der Sterne, ist aber nicht glücklich

der Herr, den man von hinten sieht.
...

Muchacha imperfecta busca hombre imperfecto
de 32, exige lectura
de Ovidio, ofrece: a) dos pechos de paloma,
b) toda su piel liviana
para los besos, c) mirada
verde para desafiar el infortunio
de las tormentas;

no va a las casas

ni tiene teléfono, acepta
imantación por pensamiento. No es Venus:
tiene la voracidad de Venus.
...

Unvollkommenes Mädchen sucht unvollkommenen Mann
von 32, fordert Lektüre
Ovids, bietet: a) zwei Taubenbrüste,
b) ihre gesamte leichte Haut
zum Küssen, c) grünen
Blick, um dem Unheil der Gewitter
zu trotzen;
macht keine Hausbesuche
und hat kein Telefon, lässt sich magnetisieren
durch Gedankenübertragung. Ist nicht Venus;
hat die Gefräßigkeit von Venus.
...

Consideremos que la imaginación fuera una invención
como lo es, que esta gran casa de aire
llamada Tierra fuera una invención, que este espejo quebradizo
y salobre ideado a nuestra imagen y semejanza llegara
más lejos y fuera la
invención de la invención, que mi madre
muerta y sagrada fuera una invención rodeada de lirios,
que cuanta agua
anda en los océanos y discurre
secreta desde la honda
y bellísima materia vertiente fuera una invención,
que la respiración más que soga y asfixia fuera
una invención, que el cine y todas las estrellas, que la música,
que el coraje y el martirio, que la Revolución
fuera una invención, que esta misma
tabla de aire en la que escribo no fuera sino invención
y escribiera sola estas palabras.
...

Ziehen wir einmal in Erwägung, die Fantasie sei eine Erfindung,
was sie auch ist, dies Erde genannte große
Haus aus Luft sei eine Erfindung, dieser zerbrechliche und salzige
nach unserem Ebenbild erdachte Spiegel reiche
weiter noch und sei die
Erfindung der Erfindung, meine tote und geheiligte
Mutter sei eine lilienumkränzte Erfindung,
alles Wasser,
das durch die Ozeane zieht und im Geheimen
der tiefen, herrlichen Spendermaterie entströmt, sei eine Erfindung,
die Atmung sei nicht Strick und Ersticken, sondern
eine Erfindung, das Kino und alle Stars, die Musik,
der Mut und das Martyrium, die Revolution
seien Erfindung, gar diese
Tafel aus Luft, darauf ich schreibe, sei nur eine Erfindung
und schreibe von selbst diese Worte.
...

18.

Veo un río veloz brillar como un cuchillo, partir
mi Lebu en dos mitades de fragancia, lo escucho,
lo huelo, lo acaricio, lo recorro en un beso de niño como entonces
cundo el viento y la lluvia me mecían, lo siento
como una arteria más entre mis sienes y mi almohada.

Es él. Está lloviendo.
Es él. Mi padre viene mojado. Es un olor
a caballo mojado. Es Juan Antonio
Rojas sobre un caballo atravesando un río.
No hay novedad. La noche torrencial se derrumba
como mina inundada y un rayo la estremece.

Madre, ya va a llegar: abramos el portón,
dame esa luz, yo quiero recibirlo
antes que mis hermanos. Déjame que le lleve un buen vaso de vino
para que se reponga, y me estreche en un beso,
y me clave las púas de su barba.

Ahí viene el hombre, ahí viene
embarrado, enrabiado contra la desventura, furioso
contra la exploración, muerto de hambre, allí viene
debajo de su poncho de Castilla.

Ah, minero inmortal, ésta es tu casa
de roble, que tú mismo construiste. Adelante:
te he venido a esperar, yo soy el séptimo
de tus hijos. No importa
que hayan pasado tantas estrellas por el cielo de estos años,
que hayamos enterrado a tu mujer en un terrible agosto,
porque tú y ella estáis multiplicados. No
importa que la noche nos haya sido negra
por igual a los dos.

-Pasa, no estés ahí
mirándome, sin verme, debajo de la lluvia
...

19.

Einen schnellen Fluss sehe ich wie ein Messer blitzen, mein Lebu
in zwei Hälften Wohlgeruch zerteilen, ich höre ihm zu,
rieche ihn, liebkose ihn, bedecke ihn mit Kindeskuss wie einst,
als Wind und Regen mich wiegten, ich fühle ihn wie eine Ader
mehr zwischen meinen Schläfen und dem Kissen.

Er ist's. Es regnet.
Er ist's. Mein Vater kommt nass herein. Es riecht
nach nassem Pferd. Juan Antonio Rojas
ist's, der zu Pferd den Fluss durchquert.
Keine Neuigkeiten. Die Unwetternacht fällt zusammen
wie ein gefluteter Stollen und sie erschaudert im Blitz.

Mutter, gleich wird er kommen. Öffnen wir das Tor,
gib mir das Licht, noch vor meinen Geschwistern
will ich ihn empfangen. Lass mich ihm ein gutes Glas Wein bringen,
damit er sich erholt, mich drückt und küsst
und mich mit seinen Bartstoppeln sticht.

Da kommt der Mann, kommt lehmverschmiert,
aufgebracht gegen das Missgeschick, wutentbrannt
gegen die Ausbeutung, todhungrig, da kommt er
unter seinem kastilischen Poncho.

Ach, unsterblicher Bergmann, dies ist dein Haus
aus Eiche, das du selbst erbaut. Tritt ein,
ich habe dich schon erwartet. Ich bin das siebte
deiner Kinder. Unwichtig,
dass so viele Sterne über den Himmel dieser Jahre gezogen sind,
dass wir deine Frau begraben haben in einem furchtbaren August,
denn du und sie, ihr seid viele geworden. Unwichtig,
dass die Nacht uns beiden
gleich schwarz gewesen ist,
- Komm, bleibt nicht dort stehen
und schau mich nicht so an, ohne mich zu sehen, im Regen.
...

20.

Jag ser en snabb flod glittra som en kniv, klyva
mitt Lebu i två väldoftande hälfter, jag lyssnar till den,
luktar på den, smeker den, reser med den i en barnakyss som då
när vinden och regnet vaggade mig, jag känner den
som ännu en blodåder mellan tinning och huvudkudde.

Det är han. Det regnar.
Det är han. Min far kommer genomvåt. Det är en lukt
av genomvåt häst. Det är Juan Antonio
Rojas som rider på sin häst över en flod.
Inga nyheter. Ovädersnatten rasar ihop
som en översvämmad gruva och en blixt får den att skaka.

Mor, snart kommer han: låt oss öppna dörren,
räck mig ljuset, jag vill ta emot honom
före mina syskon. Låt mig ge honom ett glas vin
så han repar sig och ger mig en kyss
och sticker mig med sin skäggstunbb.

Här kommer mannen, här kommer han
smutsig, full av raseri , ursinnig
över utsugningen, halvdöd av hunger, här kommer han
under sin poncho från Kastilien.

Åh, odödlige gruvarbetare, här är ditt hem
som du själv byggde av ekstockar. Stig på.
Jag har kommit för att vänta på dig, jag är den sjunde
av dina barn. Det gör detsamma
om så många stjärnor har lyst på himlen under dessa år,
om vi har begravt din hustru en förfärlig augusti
ty du och hon är mångfaldiga. Det gör
detsamma om natten har varit lika svart för oss båda.
Fortsätt, du står inte här
och ser på mig, utan att se, i regnet.
...

The Best Poem Of GONZALO ROJAS

Al silencio

Oh voz, única voz: todo el hueco del mar,
todo el hueco del mar no bastaría,
todo el hueco del cielo,
toda la cavidad de la hermosura
no bastaría para contenerte,
y aunque el hombre callara y este mundo se hundiera
oh majestad, tú nunca,
tú nunca cesarías de estar en todas partes
porque te sobra el tiempo y el ser, única voz,
porque estás y no estás, y casi eres mi Dios,
y casi eres mi padre cuando estoy más oscuro.

GONZALO ROJAS Comments

Close
Error Success