Πανσέληνος Του Χιονιού... Poem by Konstantinos Arvanitis

Της πείνας γεμοφέγγαρο, σπασμωδικά γλιστράει,
στον ουρανό αθόρυβα, κι απόκρυφα μετράει,
μιας στείρας γης, γιαλούσικης, τη θλιβερή λιγνάδα.
Φέξη του κακοσήμαδη, απάνω της απλώνει,
παίζοντας με τα σχήματα, που σκιάδες τα χρεώνει,
απόκοσμα φαντάσματα, στης χειμωνιάς ζουφάδα.
Νωρίς, τι κρίμα που 'φτασε... Δεν θα 'χει για παρέα,
της μυγδαλιάς τα λούλουδα, στη ρούγα τη μοιραία,
απ' το κρυερό απόμουχρο, μέχρι την αβγηνάδα...