Σπουργίτι (Τα Σονέτα Ενός Μονιά,15) Poem by Konstantinos Arvanitis

Εκείνο το ανέγγιαγο σπουργίτι που χτυπάει
το τζάμι μου, λιμάρικο, καθημερνώς και φεύγει,
απ' το συνήθειο του αυτό, ποτέ του δεν ξεφεύγει
κι απ' τη βαθιά τη συλλογή, συνέχεια μ' αποσπάει.

Δεν ξέρω στο περβάζι μου, τι ψάχνει κι ακουμπάει.
Όταν αρχίζω και ρωτώ, σιωπά και μ' αποφεύγει.
Στης βουκαμβίλιας το δασύ, το φύλλωμα προσφεύγει.
Τότε, με τρίλιες τσουχτερές, στη σιγουριά, ξεσπάει.

Αυτού του κακοφέρσιμου, τους λόγους δεν κατέχω.
Μον' ένα μίγιασμα κρυφό, έχω μες στο μυαλό μου,
πως μιας αγάπης μου παλιάς, μαντατοφόρο έχω.

Έρχετ' εδώ μ' απόπαρμα, που πια δεν την προσέχω
αν και, θαρρώ, παρακαλεί, πάντα για το καλό μου,
και που σε άλλης αγκαλιάς, το φλόγισμα προστρέχω.