Κρασί (Τα Σονέτα Ενός Μονιά,22) Poem by Konstantinos Arvanitis

Το κερί φεγγοσαλεύει και μακραίνουν οι σκιές,
κι έχω βλάμη μια μποτίλια, μαζί της να λαγιάζω.
Το γλυκόπιοτο κρασί, απ' την κούπα σα γουλιάζω,
στη λησμονησιά ξορκίζω, τις ψυχής τις χαρακιές.

Μες στη ζάλη μπουνατσάρω, μ' ιστορίες ξωτικιές
που πεθύμησα να ζήσω, και τις σφιχταγκαλιάζω,
σαν τότε που ‘μουνα παιδί, και πλέον δε δειλιάζω
που αληθινά δε βγήκαν, τα νησιά κι οι φοινικιές.

Μα το βινσάντο σώθηκε, στέρφεψε το ποτήρι
και το λιανόκερο σβηστό, μ' άφησε στο σκοτάδι,
παντέρμο πάλι ναυαγό, στου πόθου τ' ακρωτήρι.

Με τα ματόκλαδα βαριά, το χέρ' ακουμπιστήρι,
αποσταμένος θα δοθώ, στ' ονείρου το υφάδι,
κι ίσως στη νάρκη αξιωθώ, των τροπικών ζαφείρι.