Wanneer stilte zwaarder weegt dan woorden,
en de lucht tussen ons als steen lijkt te hangen,
wanneer adem geen betekenis meer draagt
en tijd slechts een schaduw van wat was.
De dag breekt zonder belofte,
zonder zachte streling van het licht,
zonder het ritme dat ooit vanzelf sprak,
dat ooit vanzelf voelde.
Misschien is dit het moment
waarop de wereld haar adem inhoudt,
niet uit angst, niet uit pijn,
maar omdat er niets meer te zeggen valt.
En toch, in dat niets,
draagt de leegte haar eigen stem.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem