De Kunst Van Het Vergeten Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Het begint als een zachte nevel,
woorden vervagen, gezichten vervliegen,
herinneringen lossen op in de tijd,
zoals golven die sporen wissen uit het zand.

Je houdt vast aan wat ooit was,
maar de randen vervagen,
de stemmen worden fluisteringen,
schaduwen van wat eens helder scheen.

Misschien is vergeten geen verlies,
maar een langzaam loslaten,
een plek maken voor de stilte,
waar pijn verandert in rust.