De Loutering Poem by Madrason .

Als aan een onontkoombaar lot veegt ze het roet
uit de put getrokken emmer het water scheppend de handen
en recht voor haar neus ziet ze het verleden branden
…...............................................................
als een vagevuur, een feest, een woest beest dat ooit was
geweest dansen de vlammen die nooit meer wederkeren
haar ego waste haar persona, het masker van haar gelaat
plots zag ze alles helder zoals nooit te voor
je zou denken dat het een shock werd, dat werd het niet
je zou denken de radeloosheid van het Nu slaat toe
dat deed het niet, alleen het grote Moe van dat ooit
dat kwam toch nooit aan zichzelf toe
zou dat dan Nu veranderen, gelouterd en wijzer
met dragende schouders en handen
ze wist het niet, de eenzaamheid
haar twee peuters verbaasd, verstild hand in hand elkaar houdend
op haar achtergrond, verder bleef alles zo scheen het als voorheen
maar iets diep van binnen wist, het gaat nu anders worden
het gaat nu meer mezelf mogen zijn
en alsof met het water uit de put
de diepe waas voor ogen was verdwenen
de huid mocht voelen als een jonge deerne
in dat deerniswekkend eenzame bestaan
daar kwam ie dan, die zwanger bolle vollopende
eerste echte traan, een roofvogel krijste
en vloog richting maan
ze keerde zich om en zag haar kroost
het nieuwe licht scheen in hun ogen
ze werd dus niet bedrogen
het nieuwe licht scheen in hun ogen
wat een troost, wat een troost
ze heeft zich met haar ware kern...
verbonden, ze heeft zichzelf terug
gevonden!