De Muze Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Zij fluistert zacht in nachtblauw licht,
een zucht van wind, een stem die dicht.
Haar vingers dansen langs mijn ziel,
schrijven dromen op wit papiel.

Zij weeft de woorden in mijn geest,
een lied dat nooit zijn klank verliest.
Haar ogen, sterren in de nacht,
houden mij wakker, geven kracht.

Zonder haar blijft inkt slechts droog,
blijft kunst gevangen, kleurloos, doof.
Maar zij, zij ademt in mijn lijn-
zij maakt het leven poëzij.