Als ik morgen vertrek,
zal de stilte spreken,
een echo van wat was,
of wat nooit heeft bestaan.
Zijn jouw woorden nu steen,
of zand dat vervliegt in de wind?
Zijn beloftes bruggen,
of rivieren zonder oevers.
Het bedrog sluimert misschien,
in elke adem die jij laat,
of misschien, heel misschien,
is de waarheid voor eens trouw gebleven.
Maar wie kan het weten,
voor de dageraad breekt?
Misschien begint alles opnieuw,
of eindigt het daar,
waar ik jou achterlaat.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem