De Weg Naar Huis Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

De straatstenen voelen vertrouwd
onder mijn voeten, alsof ze mijn
passen herkennen.
De wind strijkt langs mijn gezicht,
draagt flarden van stemmen en het verre geluid van een fietsbel met zich mee.
De lucht ruikt naar regen die nog moet vallen, naar bladeren die tegen de herfst vechten.

Ik ken elke hoek, elke boom die zijn
takken uitstrekt als een oude vriend.
Hier, op deze weg, liggen herinneringen
als losse steentjes verspreid.
De zomeravonden waarop ik hier liep,
hand in hand met iemand die nu alleen nog in gedachten bestaat.De koude winternachten waarin mijn adem in wolkjes voor me uit danste, haastig onderweg naar het warme licht achter de ramen.

Elke stap brengt me dichterbij, en toch voelt het soms alsof ik nooit helemaal aankom.Alsof 'thuis' niet alleen een plek is, maar ook iets wat je met je meedraagt.Misschien is de weg naar huis geen rechte lijn, maar een cirkel.
Misschien is thuiskomen simpelweg het moment waarop je je herkent in de plek waar je staat.