How Love Wears White/ Πως Η Αγάπη Φοράει Λευκά Poem by Mary Skarpathiotaki

Πως η αγάπη φοράει λευκά!

Στων σιωπών εύηχο είσαι παρόν!
Πένα γυμνή μου, λάμνεις στο σώμα..
Γυρίζει γύρω λαμπρή η σελήνη..
σαν να απορεί σε ένα απροσδιόριστο μέλλον
με εμάς τι θα γίνει.

Των στεναγμών πόθος μου, μύχιος ας μείνεις
Κι όταν χειμώνες μετά πάγος λευκός απομείνεις
θα 'μαστε δω θαρρώ, σε μιαν άκρη,
στου Ολύμπου την κοφτερή την ράχη κι ας πολεμούν οι ψυχές
την Αιώνια διαμάχη!

Πως η αγάπη φοράει λευκά,
εξ αρχής, προϋπάρχει!
Λυσιμελής διαφεντεύει τον κόσμο μας, νου παίρνει ψυχή
κι έτσι άρχει.

® Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη



How love wears white

To the silent voices you are present!
Nude pen, you shine on the body..
The moon is shining around..
as if to wonder at an uncertain future
with us what will happen.

My sighs crave, man, let's stay
And when you winter with ice you are left white
we'll be here, at one end,
to Olympus the sharp spine and let the souls fight
  the Eternal Controversy!

How love wears white,
From the beginning, it already exists!
Lysimelis interfere with our world, he gets a soul
and so it is.

® Mary Skarpathiotaki

Good month.