Invitation Poem by Mary Skarpathiotaki

πρόσκληση
- - - - -
Το χθες
απ΄το σήμερα ένα βήμα απέχει.


Στέκεται

πανώριο τρεμάμενο θαρρείς μου γνέφει.


Στη νύχτα αντηχούν κεραυνοί.
Σβήνουνε τ΄ άστρα ένα-ένα.
Νυχτώνει..
Καθώς η λύπη μας αποχαιρετάει
κάπου είμαι σίγουρη
ξαγρυπνά το νέο μας ξημέρωμα!

Η λογική αντιστέκεται, πίσω απ΄των φρυδιών την άκρη.

Ένα παράπονο μόνον.
Μερικά σαστισμένα γράμματα,
δεν βρήκαν ακόμη τον παραλήπτη.

Η σιωπή φεύγει
Είναι καλεσμένη κάπου όπου έχουν γιορτή.
Το άγνωστο χαμογελά!

"Έλα"
μου λέει
κι έχεις αργήσει!
Αμηχανία.
Προσδοκία.
Θάρρος...
Πώς ν΄αρνηθώ την πρό(σ) κληση;

(Η Πρόσκληση)Μ.Σ.



Yesterday
one step away from today.


It's standing

biger
tremble you know, he nods to me.

In the night lightning echoes.
They turn off the stars one by one.
Night..
As sorrow farewell to us
somewhere I'm sure
it's dawning on our new dawn!

Logic resists, behind the eyebrows the edge.

A complaint only.
Some scrawled letters,
they have not yet found the recipient.

Silence leaves
She is invited somewhere where they have a celebration.
The unknown smiles!

"Come on"
it tells me
and you're late!
Embarrassment.
Expectancy.
Courage...
How do I drop the call (s) ?

(Invitation)Μ.Σ.