Πλανωνται Πλανην Οικτραν/Ioutdoorιllutions Poem by Mary Skarpathiotaki

Πλανώνται πλάνη οικτράν

Απλώνει η νύχτα εβένινο σεντόνι,
άστρα και έρωτες να μας μοιράσει
φιλί της καρδιάς βουτά σε ραστώνη
κι εφτά ουρανούς δρασκελά να σε φτάσει.

Πλανώνται σε κύκλους ζωές και συντρίμμια, κομήτες πλανήτες,
τα πεφταστέρια!
Φωτιές ημιθέων, θνητών
και ένα δέος!
Μομφές και μορφές αθώων πνοές.


Άκαιρα όλα λόγια-παιχνίδια
Βωμούς αντιθέων που θυσιαστήκαν!
Απόμειναν όλοι νεκροί - ζωντανοί
ατάκτως ριγμένοι στου χτες τη ρωγμή.

Κι η Σιωπή τους
- αιώνιο σκοινί - αδίκως σκορπάει
τεντώνει, μεθάει
και μας προσπερνάει.


Ιστορία μικρή θα πεις...

Μα δεν είμαστε ξένοι,
στων Καιρών τη φενάκη
αφού στο φινάλε
προσμετρούσε
μια γήϊνη ανάγκη.

Και κάποιο σκιώδες στου τρόμου το κλέος'
αυτόφωτοι όλοι,
χαλούν του ελέους
κάθε ένα φως,
στον πλανήτη! ..

® Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη



Illusions

The night is laying on a blank sheet,
  stars and lovers to share with us
kiss of heart dive into pasta
and seven heavens reach you.

They are lurking in circles of life
and debris, comet planets,
  the stars!
  Semi-mortal fires
  and awe!
Blasphemies and forms of innocent breaths.

  
Timeless all word-games
Sacrificed altar sacrifices!
  All were dead - alive
  neatly thrown in yesterday's crack.

And their Silence
  - eternal rope - it unjustly scatters
stretches, drunk
and overtakes us.

 
Short story you will say...

But we are not strangers,
of Time fennaki
after the finale
  counted
  an earthly need.

And some shadow of horror the cloak;
  every light,
on the planet! ..

® Mary Skarpathiotaki