Jasteku I Gjumit Poem by skender iljaz braka

Jastëku i gjumit

Për ditë e më shumë jastik i gjumit petohet. Kur kokën unë e ti mbështesim çdo natë. I ëmbëli bardhosh si një kone llastohet. Kur bien mbi të puthjet dhe psherëtima e thatë.
Prej punës kur kthehem në dhomën e ftohtë. I buzëqeshim një çast unë e ti hënës ziliqare. Më pas tek jastiku kokën mbështes si perandor. Embëlake ti buzët mi afron qetësisht si një manare.
Në pyllin e ëndrrave lahemi e s'dim të dalim dot. Hepohet jastëku prej përkundjesh çmëndurake. Xheloz nuk bëhet as për çarçfët e ngrohtë. Por zë e përdridhet në hijet tona fluturake.
Jastik i gjumit tim sa herë më ke qetuar. Prej bardhësis tënde do plakem një ditë. Në kaq vite bashk asnjëherë s'më je ankuar. Ndaj do t'përgëdhel gjer çastit që t'mbyll sytë.