Koekje Bij... Poem by Madrason .

Zo men koekjes bakt,
verdwijnt het geoogste leven
als tarwe in de hete oven en
doven we herinneringen
je kunt het nauwelijks geloven
maar hoor de vogels zingen
nee niet in de industriële gebouwen
waar zwart geklede kind'ren, mannen, vrouwen
voor heel even rouwen en de kist dan fluks
in die bekende oven douwen
het koekje knarsend tussen tanden
de ratten zeggen snel een dankgebedje
voor de kruimels die steeds weer
als herinnering ondankbaar
mogen achterblijven,
de mens krijgt nog respijt
hij neemt niet meer de tijd
voor de rouw als eer
en duikt in zijn gejaagdheid
neer, ach mijn lieve God
alhier kent men geen rouwen meer
het is zeer fluks gedaan
zie daar, in rook vervlogen
.............................opgegaan! !