Πλεύσεις Ζωής. Life 'sjourney Poem by Mary Skarpathiotaki

Πλεύσεις ζωής

Από πάνω τους
έχασκε
απορημένος
νοτισμένος ο ουρανός λες,
μετά τηνμπόρα.

Η δροσιά
καλοδεχούμενη οικοδέσποινα που
καλωσόριζε θαρρείς τα παιδιά
από τη ξενιτιά σε νέα πολιτεία,

έστελνε
πότε το αεράκι
στην θάλασσα πάνω
πότε πάνω τους έτρεχε σα ψαροκάικο.

Να τους συντροφεύει λες,
στα ατέρμονα ταξίδια τους;
Να τους γελά για κάθε παιδική τουςνέα αποκοτιά;

Ποιος ξέρει;

Ένα σύννεφο περαστικό
σκεπάσε στοργικά
τα σώματα.

Τώρα δεν κρυώνουν
τ' άστεγα θέλω.
....
Ήταν το βράδυ που φταιξε

Γίναν μεμιάς
θαρρείς,
μικρά πλεούμενα
που αγκαλιάζουν όλη την γη.

Πανιά και επιθυμίες
ορίζοντες ανοιχτοί
έρωτες καιόμενοι της γης..

Ταξίδια
να μην φοβούνται πια! ..

® Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη






Life 's journey




Above them
  lost
embarrassed
drank the sky say,
after the bore.

The dew
  welcoming hostess who
he kindly welcomed the children
from foreign to a new state,

   send
  when the breeze
in the sea above
when it was like a fisherman.

  To accompany them,
in their endless journeys?
  To laugh at every kid's new scoundrel?

Who knows;

A cloud passing
  he loved it
the bodies.

Now they are not cold
the homeless I want.
....
It was the night that he fell

They were half naked
you think,
  small boats
  that embrace the whole earth.

Cloths and desires
horizons open
love lovers of the earth..

  Travel
  do not be afraid any more! ..

® Mary Skarpathiotaki