Καιν Και Αβελ Poem by Mary Skarpathiotaki

ΚΑIΝ ΚΑΙ ΑΒΕΛ

Κάθε ξημέρωμα πληγιάζομαι
από εγκοπές αδίστακτων πράξεων
από αιχμές του δόρατος
που το ανθρώπινο Γένος μοιράζει
σηματοδοτώντας
το τέλος της ανθρωπότητας.
Ώς πότε άραγε;

Γιατί δεν χορταίνουν
οι αιμοδιψείς ποτέ;
Σκοτωμοί παντού
και το αίμα ρέει άφθονο
αίμα παντού
τότε
τώρα
πάντοτε.

Στο γαλάζιο του ουρανού
ορκίζομαι Επανάσταση

Στης πατρίδας το μπλε
το βαθυστόχαστο
στο λευκό

ΣΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ το πνεύμα
στο αμόλυντο φως της ύπαρξης μας.
Στο όνομα του ΠΑΤΡΟΣ.

Καθώς
τα ιμάτια της γης
διαμελίζονται
από του θανάτου την συνέργεια

αφαιρείται κάθε ίχνος ζωής
δίχως ρώτημα
αιματοκυλιέται η γη
στο άδικο

Ο σύγχρονος
Κain
μακάρια καθισμένος
σε πολυθρόνα αναπαυτική
μετράει τις νίκες του.

Γελάει η παράνοια μαζί του
ενώ τον τυλίγει
το τεράστιο φίδι της αλαζονείας.
Η φωνή του αντηχεί ως τα τάρταρα.

Πόλεμος!
Πόλεμος γιατί;

Η Καλοσύνη ξεψυχάει
στα χέρια του τελευταίου Σαμαρείτη.
Θρήνος.Η ειρήνη αποχωρεί πληγωμένη.

Γύρω από τις οθόνες τους
απαθή φοβισμένα ανθρωπάρια
στολισμένα με ασφάλεια
κοιτούν
τους δαίμονες των όπλων.

Σκάνε οι βόμβες της κόλασης!
Οι δημοσιογράφοι διαδίδουν
τα ζοφερά νέα.
Η ιστορία για τον φόνο του ΄Αβελ
ξαναζεί μπροστά μας στα μάτια μας
κάθε μέρα
κάθε στιγμή σε όλες της εποχές
ως πότε άραγε όμως
και γιατί δεν πήραμε ένα μάθημα;


CAIN AND ABEL

Every morning I get hurt
from notches of unscrupulous acts
from spear points
which the human race shares
signaling
the end of humanity.
Until when?

Because they can't get enough
are you ever bloodthirsty?
Killings everywhere
and the blood flows profusely
blood everywhere
then
now
always.

In the blue sky
I swear Revolution

Blue at home
the profound
in white

TO PEACE the spirit
in the pure light of our being.
In the name of the FATHER.

As
the garments of the earth
they are dismembered
from death the synergy

every trace of life is removed
without question
the earth is bleeding
in the wrong

The contemporary
Cain
happily seated
in a comfortable armchair
he counts his victories.

Madness laughs with him
while enveloping him
the huge serpent of arrogance.
His voice echoes through the tartars.

War!
War why?

Kindness cools off
in the hands of the last Samaritan.
Lament. Peace departs wounded.

Around their screens
dispassionate frightened human beings
safely decked out
they look
the demons of weapons.

The bombs of hell are going off!
Journalists spread the word
the grim news.
The story of Abel's murder
it lives again before our eyes
every day
every moment in all seasons
but for how long?
and why didn't we learn a lesson?