Me Koken Time Te Prere Poem by skender iljaz braka

Me kokën time të prerë...

Në duar kam marrë kokën time të prerë.
Nxitoj i përgjakur të gjej gurin e pendimit.
Nuk jam nimf, por si dikur një Promethe.
Që vij pranë këtij varri gjysmë të hapur të t'a sjell.
Ndezur i tëri prej zjarrit të tërbimit.
Nën përvijime imazhesh të kobshe i pështjell,

I imponuar heshtjes nën shikime të egërsuara.
Për një tjetër Edip, sfidues të Sfigës së përbindshëme.
Me kokën time të prerë, të mallkoj ty, ish mbret,
që sundove mbretërin sit ë ishe një Makbeth.
Dhe ngrhinën të shkallmuar themelesh ma le.
Ma le të veshur me të njëjtar rrobe të përzishme,