Motregen Poem by Madrason .

Het was drie uur ‘s nachts
het regende mot en de maan
gaf een diffuus licht
schittering over de kinderkopjes
Vanzelfsprekendheidzag Eenzaamheid
droevig zag hij er uit dus besloot hij
naast hem te gaan zitten
in de H&M-portiek
Eenzaamheid had zelfs geen jas
Vanzelfsprekendheid sloeg
de helft van zijn jas over zijn schouder
en kroop toen met zijn warme lijf
rustig tegen hem aan
er rolde een Eenzame traan
het was 4 uur ‘s nachts
en het regende mot en de maan
vertoonde een tedere lach! M